Maryja zachowywała wszystkie te sprawy
i rozważała je w swoim sercu
 
Łk 2, 19 

Św. Jan Pawła II o Różańcu

(Wybrane fragmenty z Listu Apostolskiego Rosarium Virginis Mariae)

Od mych lat młodzieńczych modlitwa ta miała ważne miejsce w moim życiu duchowym. Różaniec towarzyszył mi w chwilach radości i doświadczenia. Zawierzyłem mu wiele trosk. Różaniec to modlitwa, którą bardzo ukochałem. Przedziwna modlitwa! Przedziwna w swej prostocie i głębi zarazem. Oto bowiem na kanwie słów Pozdrowienia Anielskiego (…) przesuwają się przed oczyma naszej duszy główne momenty z życia Jezusa Chrystusa. Układają się one w całokształt tajemnic radosnych, bolesnych i chwalebnych. Jakbyśmy obcowali z Panem Jezusem poprzez — można by powiedzieć — Serce Jego Matki. Równocześnie zaś w te same dziesiątki różańca serce nasze może wprowadzić wszystkie sprawy, które składają się na życie człowieka, rodziny, narodu, Kościoła, ludzkości. Sprawy osobiste, sprawy naszych bliźnich, zwłaszcza tych, którzy nam są najbliżsi, tych, o których najbardziej się troszczymy. W ten sposób ta prosta modlitwa różańcowa pulsuje niejako życiem ludzkim. 

Maryja stale przypomina wiernym tajemnice swego Syna, pragnąc, by je kontemplowano, i by dzięki temu mogły wydać z siebie całą swą zbawczą moc. Odmawiając różaniec, wspólnota chrześcijańska wnika w spojrzenie Maryi i żyje jej wspomnieniami. Kontemplować z Maryją to przede wszystkim wspominać. Należy jednak rozumieć to słowo w biblijnym znaczeniu pamięci (zakar), która aktualizuje dzieła dokonane przez Boga w historii zbawienia. Wspominać je w postawie wiary i miłości oznacza otwierać się na łaskę, jaką Chrystus uzyskał dla nas przez swe tajemnice życia, śmierci i zmartwychwstania. Przez różaniec, zawierzamy się szczególnie macierzyńskiemu działaniu Najświętszej Dziewicy.

Totus tuus. Inspiracją tej dewizy jest, jak wiadomo, doktryna św. Ludwika Marii Grignion de Montforta, który tak wyjaśniał rolę Maryi w procesie upodabniania każdego z nas do Chrystusa: Ponieważ cała doskonałość nasza polega na upodobnieniu się do Chrystusa Pana, na zjednoczeniu z Nim i poświęceniu się Jemu, przeto najdoskonalszym ze wszystkich nabożeństw jest bezspornie to, które nas najdoskonalej upodabnia do Chrystusa, najściślej z Nim jednoczy i całkowicie Jemu poświęca. A że ze wszystkich stworzeń najpodobniejsza do Chrystusa Pana jest Matka Najświętsza, wynika stąd, że spośród wszystkich nabożeństw, tym, które duszę najlepiej poświęca Zbawicielowi naszemu i ją z Nim jednoczy, jest nabożeństwo do Najświętszej Panny, Jego świętej Matki. Im bardziej poświęcona jest Maryi, tym zupełniej należeć będzie do Jezusa. Nigdzie drogi Chrystusa i Maryi nie jawią się tak ściśle złączone, jak w różańcu. Maryja żyje tylko i wyłącznie w Chrystusie i ze względu na Chrystusa!

Różaniec należy do najlepszej i najbardziej wypróbowanej tradycji kontemplacji chrześcijańskiej. Stosowne jest, by po zapowiedzeniu tajemnicy i proklamacji Słowa przez odpowiedni czas zatrzymać się i skupić na rozważanej tajemnicy, zanim rozpocznie się modlitwę ustną. Ponowne odkrycie wartości milczenia jest jednym z sekretów praktykowania kontemplacji i medytacji. 

Kościół zawsze uznawał szczególną skuteczność tej modlitwy, powierzając jej wspólnemu odmawianiu, stałemu jej praktykowaniu, najtrudniejsze sprawy. W chwilach, gdy samo chrześcijaństwo było zagrożone, mocy tej właśnie modlitwy przypisywano ocalenie przed niebezpieczeństwem, a Matkę Bożą Różańcową czczono jako Tę, która wyjednywała wybawienie. 

Weźcie znów ufnie do rąk koronkę różańca, odkrywając ją na nowo w świetle Pisma Świętego, w harmonii z liturgią, w kontekście codziennego życia.
 

OBIETNICE RÓŻAŃCOWE
(które otrzymał od Niepokalanej Matki bł. Alan de Rupe)

  1.    Tym, którzy będą pobożnie odmawiali Różaniec, obiecuję szczególną opiekę.
  2.    Dla tych, którzy będą wytrwale odmawiali Różaniec, zachowam zupełnie szczególne łaski.
  3.    Różaniec będzie potężną bronią przeciwko piekłu; zniszczy występek i rozgromi herezje.
  4.    Różaniec doprowadzi do zwycięstwa cnoty i dobra; w miejsce miłości do świata wprowadzi miłość
          do Boga i obudzi w sercach ludzi pragnienie szukania nieba.
  5.    Ci, którzy zawierzą mi przez Różaniec, nie zginą.
  6.    Ci, którzy będą z pobożnością odmawiali mój Różaniec rozważając jego tajemnice, nie zostaną
          zdruzgotani nieszczęściem ani nie umrą nie przygotowani.
  7.    Ci, którzy prawdziwie oddadzą się memu Różańcowi, nie umrą bez pocieszenia Kościoła.
  8.    Ci, którzy będą odmawiali Różaniec, znajdą podczas swego życia i w chwili śmierci światło Boże
          oraz pełnię Bożej łaski oraz będą mieli udział w zasługach błogosławionych.
  9.    Szybko wyprowadzę z czyśćca te dusze, które z pobożnością odmawiały Różaniec.
10.    Prawdziwe dzieci mojego Różańca będą się radowały wielką chwałą w niebie.
11.    To, o co prosić będziecie przez mój Różaniec, otrzymacie.
12.    Ci, którzy będą rozpowszechniać mój Różaniec, otrzymają ode mnie pomoc w potrzebach.
13.    Otrzymałam od mego Syna zapewnienie, że czciciele mego Różańca będą mieli w świętych niebieskich
          przyjaciół w życiu i w godzinę śmierci.
14.    Ci, którzy wiernie odmawiają mój Różaniec, są moimi dziećmi – prawdziwie są oni braćmi i siostrami
          mego Syna, Jezusa Chrystusa.
15.    Nabożeństwo mojego Różańca jest szczególnym znakiem Bożego upodobania.